Ostatnio do gabinetu do mnie trafiają głównie małe dzieci, poniżej 3 roku życia. Rodzice, których coś niepokoi w funkcjonowaniu dzieci, szukają pomocy, ale w wielu miejscach są odsyłani ze słowami, że dziecko jest za małe.
Jak to jest z tą diagnozą małych dzieci?
Jeśli człowiek posiada układ nerwowy i zmysły przyswaja bodźce dobiegające ze świata. Mamy swój indywidualny profil sensoryczny, który oznacza, że nasze niektóre zmysły potrzebują więcej bodźców, a inne mniej, by układ nerwowy był w stanie optymalnego pobudzenia. Oczywiście układ sensoryczny małego dziecka cały czas dojrzewa, więc to, że niemowlak boi się dźwięku odkurzacza nie oznacza, że wyślemy go na terapię, ani że całe życie tak będzie.
Ale jeśli przez 2 - 3 lata obserwujemy trudności w przetwarzaniu bodźców I PRZESZKADZA TO DZIECKU W SWOBODNYM ROZWOJU warto się temu dokładniej przyjrzeć.
Z czego bierze się przeświadczenie, że małych dzieci nie bada się pod katem zaburzeń SI? Najprawdopodobniej stąd, że wg literatury do 3. roku życia nie mówimy o zaburzeniach integracji sensorycznej, a o zaburzeniach samoregulacji. Nie przeszkadza to jednak w określeniu profilu sensorycznego dziecka. Przedstawienie go rodzicowi i danie zaleceń często bardzo poprawia funkcjonowanie dziecka.
Faktem jest też, że testy do badania zaburzeń SI wykonujemy od 4 roku życia. Poniżej tego wieku badamy dzieci poprzez szczegółowy wywiad z rodzicem oraz obserwację zabaw dowolnych i kierowanych.
A czy małym dzieciom należy włączać terapię integracji sensorycznej? Uważam, że taka potrzeba zachodzi rzadko. Ja staram się dobrze pokierować rodziców, by to oni byli, w domowych warunkach, "terapeutami" dziecka. Zachęcam też do udziału w zajęciach sensorycznych w małej grupie, na których z dzieckiem jest obecny rodzic. Komfort psychiczny w pracy ze zmysłami jest kluczowy, a do regulacji małe dziecko potrzebuje bliskiego opiekuna.
Nie zachęcam was, żebyscie przesiewowo badali każde małe dziecko w gabinecie SI, ale jeśli rzeczywiście działanie zmysłów przeszkadza w życiu (powoduje, że dziecko unika niektórych aktywności, ma trudności z wchodzenie w grupę społeczną itp) warto skonsultować się ze specjalistą, który może wam podpowiedzieć strategie postępowania.
