We wszystkich podejściach do wychowania, które skupiają się na dziecku podkreśla się wagę dawania dziecku wyboru. Dlaczego?
Bo możliwość wyboru zaspokaja potrzebę sprawczości i samostanowienia o sobie.
Bo możliwość wyboru buduje poczucie własnej wartości.
Bo dzięki podejmowaniu decyzji zaznaczamy swoją niezależność, integralność, co jest bardzo ważne w rozwoju osobowości człowieka.
Na czym polega dawanie wyboru dziecku?
Na podaniu mu ograniczonego zbioru rozwiązań problemu i pozwoleniu mu na wybór. Czyli np. przygotowując dziecku kolację pytamy: Chcesz zjeść kanapkę z szynką czy z serkiem? Dziecko wybiera i ma poczucie sprawczości. Co ważne - nie dajemy pytania otwartego (Co chcesz zjeść na kolację?), bo decyzja może przerastać możliwości dziecka.
Wyobraźmy sobie teraz taką sytuację - chcemy, by dziecko zjadło kanapkę z pomidorem. Jak myślicie - w której sytuacji jest większe prawdopodobieństwo, że ją zje? Czy gdy powiemy: nie wolno ci zjeść kanapki z serkiem, musisz zjeść z pomidorem; czy też gdy powiemy: Opowiem Ci, jaki dobry wpływ na twoje ciało ma pomidor. Wytniemy z niego uśmiechniętą buzię i położymy na kanapce. Położymy malutki kawałeczek. Ale możesz odmówić. Wybierz, czy chcesz kanapkę z serkiem czy pomidorem.
Być może pod przymusem część dzieci zje kanapkę z pomidorem, obarczając to pewnie długą awanturą. Ale na pewno w tym stresie pomidora nie polubi. Może być też tak, że zrzuci pomidor pod stół, gdy rodzic nie będzie widział. Jeśli natomiast wybierze kanapkę z pomidorem ze swojej woli jest duża szansa, że przekona się w tym dniu do jedzenia warzyw.
Wszystko zależy więc od tego, jaki cel stawia sobie rodzic. Czy zależy mu na tym, by zaspokoić swoje sumienie, że daje dziecku warzywo (nie ważne, że ostatecznie go nie zjadło) i pokazać swoją siłę, czy też ma na względzie dobro dziecka i długofalowe skutki swojego działania.
