Jeśli Waszemu dziecku zdarzają się wybuchy trudnych emocji, trudne do ukojenia to pewnie chcielibyście znaleźć złoty sposób na to, jak pomóc wtedy dziecku (i sobie 🤯).
Mam dla Was kilka wskazówek i refleksji dotyczących tego tematu. Ale na wstępie trochę was zmartwię - nie ma złotych rad pasujących do każdego dziecka ani takich, które działają jak czarodziejska różdżka - natychmiast i zawsze. Ale czasami najlepszym rozwiązaniem problemu jest zrozumienie i poukładanie sobie go w naszej dorosłej głowie.
O ataku histerii mówimy, gdy dziecko wpada w dużą złość, płacz, agresję, który trudno jest ukoić. Trudno wtedy dotrzeć do dziecka. Może przy tym występować krzyk, kopanie, rzucanie się na podłogę, wyzwiska, rzucanie przedmiotami. Czasem może wydawać się, że ten wybuch jest bez powodu. Najczęściej występuje u dzieci między 2 a 4 rokiem życia, gdy dziecko już ma duża potrzebę wyrażania siebie, a przy tym jeszcze kiepskie umiejętności radzenia sobie ze swoimi emocjami.
💡Pierwsza rzecz, którą warto sobie uświadomić to to, że nie ma szybkiego sposobu na ukojenie histerii. Dziecko musi wyrzucić te trudne emocje z siebie. Najprawdopodobniej nic nie da tłumaczenie, odwracanie uwagi, zagadywanie. Logiczna część mózgu w tym momencie jest odłączona.
Pamiętajcie też, że emocje są do wyrażania, a nie do tłumienia. Jeśli się nazbierało trudnych emocji dużo to ich wyrażanie jest intensywne. I blokowanie tego wyrażania nie jest dobre. Też pewnie nie lubicie, gdy kiedy jesteście rozemocjonowani ktoś tłumaczy wam, żeby się tak nie unosić albo próbuje odwrócić Waszą uwagę.
💡To co ma robić dorosły w tym momencie? Po prostu być. Nie zostawiaj dziecka samego, ale też nie przekraczaj jego granic np. przytulając go na siłę. Powiedz, że widzisz, że jest mu trudno. Nazwij towarzyszące mu emocje i ich przyczynę (jeśli wiesz, co się wydarzyło). Powiedz, że jesteś obok i jesteś gotowy mu pomóc, jeśli będzie tego potrzebować.
To bardzo ważne, by mieć wtedy dobry kontakt z sobą samym. Nie dostrajaj się do dziecka. Nie bierz do siebie jego zachowania ani przykrych słów, które może wtedy w twoim kierunku wypowiadać. Nie próbuj go przekrzyczeć, pokazać swojej siły, zastraszyć. Tylko bądź. Aż bądź! Twój spokój udzieli się dziecku prędzej czy później.
💡Dobrze jest wiedzieć, co jest wyzwalaczem histerii. Warto robić sobie notatki i zapisywać, co wydarzyło się przed wybuchem. Czy dziecko było głodne, śpiące? Czy był wcześniej w głośnym, intensywnym miejscu? A może w miejscu, gdzie nie ma przestrzeni na wyrażanie siebie (może to być przedszkole, szkoła, ale też dom dziadków czy innego opiekuna)? Czy ma to związek z jakimiś doznaniami sensorycznymi (niewygodne ubrania, intensywne zapachy, głośne dźwięki, zmiany temperatury otoczenia)? Zapiski mogą wyłonić wspólny mianownik wszystkich pozornie nie związanych ze sobą sytuacji.
💡I pamiętajcie, że w trakcie amoku nie ma sensu nic z dzieckiem ustalać ani go pouczać. Natomiast jak najbardziej porozmawiajcie, gdy dziecko będzie znów wyregulowane. Koniecznie oddziel zachowania dziecka od jego emocji. Odczuwanie i wyrażanie trudnych emocji nie jest moralnie złe! Określenie "nie można się tak złościć" albo "taki duży, a tak płakałeś" są bardzo słabe.. Nie określaj też negatywnie dziecka (np. "byłeś niegrzeczny"). Oceniać możemy ewentualnie zachowanie dziecka (choć pamiętaj, że najprawdopodobniej jego zachowania były poza jego kontrolą w tym momencie). Jeśli w histerii dziecko coś zniszczyło lub zrobiło komuś krzywdę pomyślcie, jak to można naprawić.
Pamietaj, że pojawiające się ataki histerii u dziecka nie świadczą źle o tobie jako o rodzicu ani o twoich błędach wychowawczych.
❗Jeśli histerie się nasilają, występują często, trwają długo i trudno znaleźć ich przyczynę - skonsultuj się z psychologiem i/lub neurologiem.
