Miesiąc roku szkolnego już za nami. Dla niektórych z Was to kolejny wrzesień, dla innych pierwsze spotkanie dziecka z przedszkolem lub szkołą. Domyślam się, że dla jednych i drugich wrzesień obfitował w intensywne emocje.
Dziś o nierzadkiej sytuacji trudnych zachowań dziecka w domu po powrocie z przedszkola czy szkoły. Ktoś z Was doświadcza? 🙋♀️
Dlaczego tak się dzieje?
Przedszkole/szkoła to miejsce bardzo obfite w bodźce sensoryczne. Jest głośno, tłoczno, ciągle coś się dzieje, zmienia, co chwilę ktoś kogoś dotyka, popycha, łapie za rękę, klepie... Do tego jest mnóstwo twarzy, kolorów, zapachów. I niestety zazwyczaj zbyt mało ruchu. Te wszystkie elementy powodują, że układ nerwowy staje się mocno przemęczony. Dzieci z wysokimi umiejętnościami samokontroli są w stanie opanować rosnące w nich napięcie i pobudzenie, gdyż tego oczekuje nauczyciel i grupa, i to jest gratyfikowane. Ale nie da się w nieskończoność tłumić w sobie buzujących emocji. Układ nerwowy jest w stanie przeciążenia i w końcu nie da rady dłużej tego kryć.
Mechanizmy kontroli puszczają, gdy dziecko poczuje się bezpiecznie. Dlatego właśnie wyzwalaczem jest rodzic lub dom. 💣💥
Co możesz z tym zrobić?
✅Po pierwsze uznaj ten stan za zwyczajny sygnał, że dzień w placówce był intensywny.
✅Pozwól dziecku pobyć w miejscu, które lubi, ogranicz przez co najmniej godzinę po powrocie bodźce sensoryczne (np. multimedia).
✅Odłóżcie na później obowiązki domowe i odrabianie lekcji.
✅Dostarcz dziecku docisku (np. w formie masaży dociskowych).
✅Daj dziecku możliwość na dostarczenie sobie dużej porcji ruchu i/lub intensywnego wysiłku dla mięśni (np. idźcie po zajęciach na plac zabaw).
I pamiętaj, że to, że dziecko "zachowuje się najgorzej" właśnie przy Tobie to sygnał, że przy Tobie czuje się najbardziej bezpiecznie. ♥️ Przy Tobie może wyłączyć swoje systemy samokontroli, które ogromnie dużo kosztują układ nerwowy i być naprawdę sobą. To powód do dumy, a nie do zmartwień. 🥰
